پیامبر (ص) یتیم بودند. حضرت عیسی (ع) یتیم بودند. حضرت موسی (ع) یتیم بودند. خدا هرکسی را که می خواهد بزرگ کند تنهایش می کند. امام زمان (عج) تا قبل از پنج سالگی شان فقط با پدر، مادر و شاید دو سه نفر دیگر ارتباط داشتند و بعد از شهادت پدر بزرگوارشان یعنی از پنج سالگی به کنج تنهایی رفتند و دوران ضعف نسل ها یعنی تولدشان، سپس دوران قوت و غرور نسل ها و در آخر مرگشان را دیدند و دیدند و دیدند. امام زمان (عج) غرور پوچ انسان ها و مغلوب بودن نهایی انسان در گذر تاریخ را خوب دیده اند. در نظر ایشان تنها یک دوست حقیقی وجود دارد و آن خداست.
نویسنده : صادق ابراهیمی
برچسب:
نویسنده: مانی رحمانی